انشاد كرد : طالت التّرقّب للميعاد اذ عدمت * منّى الحوائل ولدا من عناصير لما أتيت الى الكهان بشّرنى * عند السؤال عليهم بالمحابير فقال يوعدنى و الدمع مبتدر * يا فاطم انتظرى خير التباشير نورا منيرا به الابناء قد شهدت * و الكتب تنطق عن شرح المزامير انى بذاك فقد طال الطلاع الى * وجه المبارك يزهر فى الدياجير . [ در سرپرستى ابو طالب ع از رسول خدا ص ] موقعى كه عبد المطّلب عليه السّلام از دنيا رفت حضرت ابو طالب به بهترين كفالت متكفّل رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله گرديد ، به آن حضرت مهربانى و ترحّم ميكرد ، در نگاهدارى آن بزرگوار رنج ميكشيد ، بلطف آن حضرت چنگ ميزد ، او را لباس و پوشاك ميداد ، نسبت بآنهائى كه در اطراف آن حضرت بودند عطف و توجهى داشت . حضرت ابو طالب مرد محترم و معظمى بود ، بر طرف كنندهء اندوه بود ، مرد بيهوده‌گو و پرحرف و مردم آزارى نبود بلكه مردى نيكوكار و با عاطفه و نسبت به آنچه كه داشت بخشنده بود ، نسبت به آنچه كه برايش مقدور بود جوانمردى ميكرد ، هيچ ترسى آن حضرت را از سبقت در سخنرانى مانع نمىشد ، در موقع خصومت ملالى دچار او نميگرديد ، نسبت برسول اللّه صلى اللّه عليه و آله محبّت بخصوصى داشت . فاطمه بنت اسد نسبت برسول خدا صلى اللّه عليه و آله علاقهء زيادى داشت ، به جهت محبّت و برهانهائى كه از رسول خدا به آن بىبى وعده داده بودند عنان صبر را از دست داده بود . فاطمه بنت اسد ميگفت : بخداى آسمان قسم كه نذر من قبول و سعى من مقبول و دعاى من مستجاب گرديد ، من محبّت حضرت محمّد صلى اللّه عليه و آله را در قلبم جاى مىدهم ، بوسيلهء